Η πρώτη στην Ιατρική Αθηνών μιλάει στην ATHENS VOICE για το σχολείο ως βασικό της στήριγμα, το πιάνο ως ανάσα και για μια γενιά που αρνείται να χωρέσει σε ταμπέλες.
Η Μαρία-Μιχαέλα Χαιρέτη μεγάλωσε στη Ρόδο και στα 18 της ετοιμάζεται να αφήσει το νησί για την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ. Τα 19.710 μόρια δεν τα βλέπει ως τερματισμό, αλλά ως αφετηρία.
Μεγάλωσε στη Ρόδο, με καταγωγή από την Κρήτη από την πλευρά του πατέρα της και, στα 18 της, ετοιμάζεται να αφήσει το νησί για την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ. Δεν αντιμετωπίζει, όμως, την πρωτιά ως τερματισμό. Τη βλέπει ως την αρχή μιας πολύ δυσκολότερης διαδρομής.
Η Μαρία-Μιχαέλα Χαιρέτη, όταν είδε τα 19.710 μόρια στην οθόνη, ένιωσε «μεγάλη χαρά, ικανοποίηση, δικαίωση των κόπων και των προσπαθειών που έκανα τόσα χρόνια». Και σπεύδει να διορθώσει την εντύπωση ότι όλα κρίθηκαν στα δύο τελευταία χρόνια: «Η επιτυχία εισαγωγής στην Ιατρική δεν γίνεται με την προετοιμασία μόνο στη Β’ και Γ’ Λυκείου. Κάτι τέτοιο απαιτεί σκληρή δουλειά από τις μικρότερες τάξεις».
Η επιλογή της σχολής ήρθε αυτονόητα – ζούσε σε αυτό το περιβάλλον. «Και οι δύο γονείς μου είναι γιατροί, οπότε μεγάλωσα μέσα σε ένα ιατρικό περιβάλλον. Είχα δει στην πράξη το ιατρικό έργο και τη μεγάλη σημασία που έχει». Και, αφού δηλώνει ότι το επάγγελμα του γιατρού είναι λειτούργημα, επιμένει στην ηθική ανταπόδοση: «Πόση χαρά παίρνει και ο ίδιος ο γιατρός από την ευγνωμοσύνη των ασθενών του. Αυτό το συναίσθημα δεν συγκρίνεται με τίποτα».
Έχει ήδη μια ιδέα για την πορεία που θα ακολουθήσει, με τη διακριτικότητα κάποιου που γνωρίζει ότι μιλάει για κάτι που είναι έξι χρόνια μακριά. «Θέλω περισσότερο να ασχοληθώ με κάτι που να σχετίζεται με τη χειρουργική». Η μητέρα της είναι γυναικολόγος-χειρουργός και ο πατέρας της δερματολόγος-αλλεργιολόγος.
Δεν σταμάτησα καθόλου το σχολείο
Όμως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας της δεν είναι τα μόρια. Είναι ο τρόπος που κατάφερε να φτάσει στον στόχο της. Η ίδια δεν παρακολούθησε μαθήματα σε φροντιστήριο – κι όταν τη ρωτάς πώς βγαίνει κανείς πρώτος χωρίς αυτό, η απάντηση είναι απλή. «Η επιτυχία μου οφείλεται στη δουλειά του σχολείου και τη δική μου προσπάθεια».
«Το σημαντικότερο που θεωρώ ότι έπαιξε ρόλο είναι ότι πήγαινα καθημερινά στο σχολείο. Δεν σταμάτησα καθόλου. Μέχρι και την τελευταία μέρα πήγαινα κανονικά». Κι εξηγεί γιατί: «Θεωρώ ότι με το να πηγαίνεις σχολείο διατηρείς ένα πρόγραμμα, δεν ξεφεύγεις, διαβάζεις συνεχώς, βλέπεις κι άλλες ασκήσεις ή ερωτήματα. Οπότε αυτό σίγουρα βοηθάει πάρα πολύ». Προσθέτει αμέσως τον αντίλογο, για να μην αφήσει την εντύπωση ότι το σχολείο κάνει τη δουλειά από μόνο του: «Βέβαια, εννοείται πως σημαντικό ρόλο παίζει και η προσωπική προσπάθεια αλλά και η δουλειά στο σπίτι, γιατί χωρίς προσωπική προσπάθεια δεν γίνεται τίποτα».
Όταν τη ρωτάω ποιο λάθος από αυτά που κάνουν συστηματικά οι μαθητές απέφυγε, γελάει επειδή έχει ήδη απαντήσει σ’ αυτό. «Να αφήνεις το σχολείο και να κάθεσαι να διαβάζεις μόνος στο σπίτι. Αυτό θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις».
Η Μαρία-Μιχαέλα φοίτησε στα Εκπαιδευτήρια «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» από το προνήπιο έως και τη Γ’ Λυκείου. Οι καθηγητές της, σχολιάζει, δεν λειτούργησαν στεγνά ως καθηγητές, αλλά στάθηκαν στο πλευρό της. «Δεν μου πρόσφεραν μόνο γνώσεις, αλλά και ψυχική υποστήριξη. Το ίδιο και η οικογένεια, που ήταν συνεχώς δίπλα μου και με στήριζε σε κάθε βήμα».
Το πρόγραμμά της δεν μετριόταν σε ώρες, αλλά σε ύλη. «Έβαζα έναν συγκεκριμένο στόχο για την κάθε μέρα και έλεγα ότι “θέλω σήμερα να βγάλω αυτά”. Πόσο χρόνο θα πάρει εξαρτάται – κάποιες μέρες μπορεί οι ώρες που χρειαζόμουν για να πιάσω τον στόχο μου να ήταν πιο λίγες, κάποιες άλλες πιο πολλές. Γιατί δεν μπορείς να υπολογίσεις από πριν πόση ώρα θα σου πάρει μέχρι να κατανοήσεις κάτι. Να λύσεις ασκήσεις, να είσαι σίγουρος ότι τις έχεις καταλάβει». Και μετά, το όριο: «Το διάβασμα θέλει ένα μέτρο γενικά, μπορεί να εξαντληθείς».
Δεν διάβαζε συνέχεια. «Εννοείται πως έβγαινα και έξω. Επίσης, μου αρέσει να παίζω πιάνο, οπότε το είχα σαν αποφόρτιση. Δεν πρέπει να είμαστε όλη μέρα στο σπίτι και να διαβάζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ».
Δεν είναι ο μόνος δρόμος οι πανελλήνιες
Δύσκολες στιγμές υπήρξαν. «Σίγουρα στον δρόμο μας αντιμετωπίζουμε πάντα δυσκολίες και εμπόδια. Έβαζα επιμονή κι έκανα υπομονή για να καταφέρω να πετύχω τον στόχο μου. Γιατί, όταν έχεις κάνει τόση πολλή δουλειά, είναι κρίμα να τα παρατήσεις στο τέλος».
Η μία και μοναδική συμβουλή που θα έδινε σε όσους μπαίνουν τώρα στη Γ’ Λυκείου έχει δύο σκέλη – και το δεύτερο δεν το ακούς συχνά από μαθητές που έγραψαν 19.710. «Να πιστεύουν στον εαυτό τους, να καταβάλλουν τη μεγαλύτερη προσπάθεια που μπορούν και να πετύχουν τον στόχο τους. Κι αν δεν τα καταφέρουν, φυσικά υπάρχουν κι άλλες επιλογές, γιατί οι πανελλήνιες δεν είναι ο μόνος δρόμος για την επιτυχία. Αλλά θέλει ψυχραιμία και αφοσίωση».
Το ήξερε κι εκείνη όσο διάβαζε, αλλά προσέχει πώς το διατυπώνει, γιατί το βλέπει σαν παγίδα. «Είναι σημαντικό να μην το έχουμε σαν ανασταλτικό παράγοντα αυτό, ότι άμα δεν περάσω υπάρχει και δεύτερη επιλογή. Πρέπει να προσπαθήσουμε κι αν δεν τα καταφέρουμε, δεν πειράζει, υπάρχουν κι άλλες λύσεις».
Είναι όμως η επιτυχία αυτή το τέλος μιας δύσκολης διαδρομής ή η αρχή μιας μεγαλύτερης πρόκλησης; «Το δεύτερο ισχύει, σίγουρα: Η εισαγωγή στην Ιατρική είναι η αρχή, η αφετηρία της ακαδημαϊκής μου πορείας. Και στο πανεπιστήμιο θα χρειαστεί να κάνω μεγάλη προσπάθεια και θυσίες για να καταφέρω να τελειώσω τη σχολή». Ξέρει επίσης ότι το πτυχίο δεν κλείνει τίποτα: «Το επάγγελμα του γιατρού δεν σταματά ποτέ, πρέπει να επιμορφώνεται, να μαθαίνει νέες τεχνικές και σύγχρονες μεθόδους, για να μπορέσει να παρέχει την καλύτερη δυνατή βοήθεια στους ασθενείς».
Δεν είμαστε όλοι έτσι
Τη ρωτάω για τη γενιά της. Για τα παιδιά που γεννήθηκαν στην αρχή της οικονομικής κρίσης, και που τα τελευταία χρόνια περιγράφονται συλλογικά ως μηδενιστικά ή βίαια. Είναι το μόνο σημείο της κουβέντας όπου διαφωνεί. «Δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο απόλυτοι».
Δεν αρνείται τα δεδομένα. «Εννοείται πως βλέπουμε γύρω μας ότι τα ποσοστά βίας στους νέους αυξάνονται συνεχώς. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι νέοι που διαπρέπουν σε όλους τους τομείς. Γύρω μας βλέπουμε τα περιστατικά αυτά, φυσικά είναι θλιβερά όλα αυτά που συμβαίνουν. Ωστόσο, δεν είναι όλοι έτσι».
Η ίδια προτείνει μια εναλλακτική ανάγνωση: «Παίζει ρόλο πώς θα μεγαλώσει το κάθε παιδί, τι ερεθίσματα θα έχει. Όλα αυτά ξεκινάνε από την οικογένεια και το σχολείο. Αυτά θεωρώ ότι παίζουν καθοριστικό ρόλο στη συμπεριφορά και στον χαρακτήρα του καθενός».
Πριν κλείσουμε, τη ρωτάω κατά πόσο αξιοποίησε τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης.
«Είναι ένα εργαλείο το οποίο μπορεί να βοηθήσει. Ωστόσο, πρέπει να το χρησιμοποιούμε με μέτρο και να μην κάνουμε όλες μας τις εργασίες μέσω αυτού». Όπως μου λέει, τη χρησιμοποιούσε επικουρικά, για να δει κάτι που την προβλημάτιζε, να ψάξει κι εκεί τι απαντήσεις θα της έδινε. «Πάντα, όμως, ρωτάμε και τους καθηγητές. Δεν εμπιστευόμαστε 100% αυτά που μας λέει η τεχνητή νοημοσύνη. Πρέπει να διασταυρώνεις την πληροφορία που σου δίνει».
