«Έξοδος προς την Αθανασία»
Τι νιώθει άραγε ένας άνθρωπος όταν φτάνει στο τελευταίο σταυροδρόμι; Όταν μπροστά του στέκουν επιλογές με αμείλικτες φωνές: να παραδοθεί ή να πεθάνει ελεύθερος;… Και η περίπτωση να ξεφύγει και να ζήσει; Πώς είναι άραγε η πείνα που σε λυγίζει; Η πείνα που δεν είναι απλώς ένα άδειο στομάχι, αλλά ένας αργός αγώνας με τον χρόνο… Όταν τελειώνουν οι προμήθειες…τελειώνουν τα ζώα… τελειώνουν οι ελπίδες… όταν στο πιάτο μένει μόνο λίγο νερό…ή… και τίποτα…Και μέσα σε όλα αυτά, πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο πειρασμός της ζωής; Όταν φωνές ψιθυρίζουν μέσα σου «Ζήσε… σώσε τον εαυτό σου…». Και τότε γεννιέται το πιο δύσκολο ερώτημα: Τι αξίζει περισσότερο; Η ζωή της υποταγής… ή ο θάνατος της ελευθερίας;
Επιμέλεια: Μαρία Μεντή, Φιλόλογος
Στη δική μας εποχή, τέτοιες δοκιμασίες φαντάζουν μακρινές, θολές, άγνωστες… Δεν τις νιώσαμε… Δεν τις ζήσαμε ποτέ…Κι όμως… η Ιστορία θυμάται. Θυμάται ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι μέσα στην πείνα, στον φόβο και στην απόγνωση. Ανθρώπους που άντεξαν τα αδιανόητα, γιατί πίστεψαν βαθιά σε κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους: την ελευθερία.
Η 25η Μαρτίου αποτελεί για το Έθνος μας μέρα ξεχωριστής μνήμης και ιερού συμβολισμού. Μνήμη ζωντανή για όλους αυτούς, άντρες, γυναίκες, παιδιά, που έγραψαν ιστορία, επειδή πίστεψαν βαθιά πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται. Η ομάδα του Ομίλου Ερευνητικής Ιστορίας επέλεξε να σταθεί τη φετινή χρονιά με βαθύτατο σεβασμό στην επέτειο των 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.
Το Μεσολόγγι δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Είναι μια συγκλονιστική πράξη ελευθερίας. Είναι η πράξη που καθρεφτίζει ότι η δίψα για αξιοπρέπεια και ελευθερία μπορεί να υπερισχύσει του φόβου για τον θάνατο και της λαχτάρας για επιβίωση. Οι άνθρωποι εκείνοι επέλεξαν συνειδητά τον δρόμο της θυσίας, για να μη διαψεύσουν τις αξίες που πίστευαν ότι δίνουν νόημα στην ύπαρξη και στη συλλογική ζωή. Μέσα στις ώρες εκείνης της δραματικής Εξόδου, δεν έβγαιναν απλώς άνθρωποι από μια πολιορκημένη πόλη. Έβγαινε ένα ολόκληρο έθνος που αρνιόταν να ζήσει σκλαβωμένο. Έβγαινε το πάθος μιας συλλογικής ψυχής που έμαθε να μετρά τη ζωή όχι με τις ανάσες της, αλλά με την αξία της.
Με την αφιερωματική μας εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την Έξοδο των ηρώων αγωνιστών του Μεσολογγίου, σταθήκαμε με σεβασμό μπροστά σε εκείνες τις στιγμές που δοκίμασαν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και ανέδειξαν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Αναστοχαστήκαμε πάνω στις αποφάσεις, στις επιλογές και στις στάσεις ζωής που σφυρηλατούν τις αξίες της εθνικής μας ταυτότητας και μας ενώνουν βαθιά με τις ρίζες μας. Και εμείς, στη δική μας πορεία, αξίζει να κρατήσουμε στην καρδιά μας όχι μόνο τη συγκίνηση της μνήμης, αλλά και την ευθύνη που τη συνοδεύει. Να φανούμε αντάξιοι εκείνων που με τη στάση τους φώτισαν τον δρόμο της εθνικής περηφάνειας και να χαράξουμε τη δική μας πορεία με ομοψυχία και αλληλεγγύη. Να μετατρέπουμε τη μνήμη σε πράξη, την ιστορία σε έμπνευση, την επέτειο σε ζωντανή παρακαταθήκη αξιών. Γιατί η ιστορία του Μεσολογγίου δεν είναι μόνο μια ιστορία πολέμου· είναι μια ιστορία αξιοπρέπειας, πίστης και ακατάβλητης θέλησης για ελευθερία.
Η ομάδα του Ομίλου Ερευνητικής Ιστορίας ευχαριστεί θερμά τον δήμαρχο Μεσολογγίου, τον κ. Σπύρο Διαμαντόπουλο, ο οποίος ανταποκρίθηκε με χαρά στο κάλεσμά μας και είχε την ευγενή καλοσύνη να μας στείλει το δικό του μήνυμα για την εμβληματική επέτειο. Ευχαριστούμε θερμά τους μαθητές του Ομίλου μας, οι οποίοι, με τη συνδρομή και συμμαθητών τους από άλλους ομίλους, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για την πραγματοποίηση της αφιερωματικής μας εκδήλωσης. Επίσης, ευχαριστούμε θερμά τη μαθήτριά μας Μαριάννα Παπαϊωάννου για την εικαστική δημιουργία της αφίσας, την κ. Γεωργία Καζούλλη για τη γραφιστική επιμέλεια και τον κ. Μάριο Παπαϊωάννου για την τεχνική υποστήριξη. Και βέβαια, ευχαριστούμε τους αγαπημένους συναδέλφους μας, που ενθάρρυναν με ποικίλους τρόπους αυτήν την εκδήλωση μνήμης σε όλα τα στάδιά της.
Η θυσία των Μεσολογγιτών, χαραγμένη ανεξίτηλα στις πιο ιερές σελίδες της Επανάστασης του 1821, είναι μια παντοτινή υπενθύμιση… Υπενθύμιση για τις στιγμές, όπου το «εμείς» γίνεται πιο δυνατό από τον φόβο και η πίστη γίνεται πιο ισχυρή από τον θάνατο.
To Μεσολόγγι δεν έσβησε εκείνη τη νύχτα… Έγινε φλόγα… Έγινε δρόμος… Έγινε σύμβολο… Κι αν έπεσε το σώμα… η λευτεριά σηκώθηκε… Ακούς; Είναι τα βήματά τους… ακόμα περπατούν… Το Μεσολόγγι δεν είναι τόπος… Είναι απόφαση… Να μένεις ελεύθερος… Ακόμη και αν είσαι πολιορκημένος…
Κράτα το Φως!
